Sećanje na Nebu: 55 godina od rođenja pionira iz Kotora

Danas, 9. juna 2026. godine, obeležavamo tačno 55 godina od rođenja Nebojše Saveljića, poznatijeg kao Nebo ili Sky MC. Za sve istinske pratioce i glave koje prate domaći hip-hop, ime ovog Kotoranina i grupe Monteniggers ima status apsolutne lektire. Dok se u svetu slavi zlatna era devedesetih kroz njujorške i zapadnoobalske klasike, domaća scena imala je svoje heroje koji su doneli autentični primorski duh na usijani asfalt bivše Jugoslavije. Nebo je bio ključni deo te slagalice – MC sa prepoznatljivim stavom, humorom i flovom koji je postavio osnove za rani crnogorski rep. Blackout Hip Hop se danas osvrće na njegov životni put, muzičku zaostavštinu i prerano prekinutu priču koja i dalje odjekuje ulicama.

Počeci iz Kotora: Od Brake Boysa do Monteniggersa

Sve je počelo krajem osamdesetih godina prošlog veka u Kotoru. Igor Lazić (tada pod pseudonimom Lucky Boy, kasnije Niggor) i Duško Nikolić (Ducka) bili su drugari iz detinjstva čije je prijateljstvo preraslo u zajedničku strast prema brejkovima i repu. Nebojša Saveljić, koji je rođen u Titogradu, leta je provodio u Kotoru odakle mu je majka. Tamo se brzo povezao sa kotorskom ekipom. Godine 1988. osnivaju brejkdens i rep grupu Brake Boys Cross. Nakon kratkotrajne faze i eksperimentisanja pod imenom “AE: TELL ME“, sastav konačno usvaja provokativno ime Monteniggers, kreirajući igru reči između lokalnog porekla i uličnog slenga. Od samog starta, ekipa se stilski razlikovala od tadašnje beogradske scene, koja je bila znatno mračnija, tvrđa i fokusirana na preživljavanje u ratnim devedesetim godinama. Kotorani su doneli sunce, mediteranski šmek, ulične fore i opuštenost koja je brzo osvojila publiku na svim prostorima ex-Yu.

“Tajna marenda” i proboj u mejnstrim

Nakon godina rada u andergraundu i lokalnih klupskih svirki, grupa 1996. godine potpisuje ugovor sa beogradskom izdavačkom kućom Komuna i objavljuje debi album “Tajna marenda“. Iste godine beleže svoj prvi veliki nastup na Radijskom festivalu u Budvi sa numerom “Mala plava“, gde su odmah pokupili simpatije publike. Njihov neobičan nastup i ludačka energija privukli su pažnju medija, dok je numera “Ducka Diesel” sa debitantskog izdanja proglašena za pesmu godine 1996. Taj album je pokazao da domaći rep ne mora uvek da bude mračan da bi bio realan; mogao je biti tehnički besprekoran, ali istovremeno izuzetno zabavan i blizak običnom čoveku. Ipak, rani uspeh albuma prvenac zasenila je teška porodična i profesionalna drama. Duško Nikolić Ducka oboleo je od leukemije, zbog čega je bio sprečen da nastupa na bini . Ipak, ostao je ravnopravan član iz senke, pišući tekstove i osmišljavajući rime sa Lazićem. Nažalost, Duško je preminuo ubrzo nakon izlaska izdanja, a Niggor i Nebo su mu u znak večnog poštovanja položili prvi primerak CD-a na grob.

“Allboom” groznica i kreativni zenit

Gubitak prijatelja i glavnog tekstopisca duboko je potresao ekipu, ali su odlučili da nastave kao tandem, odbijajući da ikada zamene Ducku novim članom u stalnoj postavi. Rezultat te odluke bio je njihov drugi, ujedno i poslednji studijski album “Allboom“, objavljen 1998. godine pod okriljem Komune. Ovaj projekat doneo je znatno zreliju i moderniju produkciju, za koju je bio zadužen tada mladi i javnosti malo poznati Vlado Georgiev, potpisan pod pseudonimom Barbatronix. Sa 11 traka, album je prštao od energije. Hitovi poput “Aj…Aj (Pa se kroz grad zajebaj)” i “Robot” tresli su zvučnike u svim klubovima, dok je letnja himna “So i tekila“, snimljena u junu 1997. godine, postala njihov najveći potpis i vanvremenski klasik sa zaraznim refrenom. Pored banger-a namenjenih plesu, album je sadržao i dirljivu posvetu preminulom drugu – kultnu traku “Voljeli bi da si tu”, koja se i danas smatra jednom od najemotivnijih rep balada na Balkanu.

Tragedija koja je ugasila klupska svetla

Dok su Monteniggersi uživali u plodovima svog rada i bili na samom vrhu popularnosti, sudbina je ponovo odigrala najgori mogući scenario. U rano jutro, 31. oktobra 1999. u 3:45 časova, na magistralnom putu Podgorica – Cetinje, automobil u kojem se nalazio Nebojša Saveljić udario je u stenu. Nebo je u svojoj 28. godini poginuo na licu mesta, a sa njim su u smrt otišli njegova devojka Vanja i bliski prijatelj Aco, dok su još dvoje putnika u vozilu pretrpeli teške telesne povrede. Ova nesreća označila je definitivan i trajan kraj grupe Monteniggers. Regionalna scena ostala je u apsolutnom šoku, a brzi odlazak dvojice članova u razmaku od tri godine stvorio je mitove o “prokletstvu” grupe među fanovima, što je zapravo samo bio odraz duboke kolektivne tuge. Jedini preživeli član, Igor Lazić Niggor, privremeno se povukao iz muzike i posvetio pomorstvu kako bi pronašao mir daleko od estrade i prebrodio strašne emocionalne traume.

“Ne brže od života” i borba za bezbednost

Nakon teške pauze, Niggor se vratio na scenu, ali je odlučio da se aktivno bori protiv onoga što je ugasilo život njegovog najboljeg prijatelja i kolege. Osnovao je humanitarnu fondaciju “Sky Forever” (Nebo zauvek). Glavni cilj ove organizacije bio je podizanje svesti o opasnostima brze vožnje i vožnje pod uticajem alkohola na crnogorskim cestama. U sklopu ove kampanje, krajem 2000. godine, Lazić i Vlado Georgiev snimili su legendarni singl “Ne brže od života“, koji je postao himna saobraćajne preventive u regionu. Opominjući bilbordi sa ovim sloganom bili su postavljeni na svim kritičnim donicama puteva, dugoročno utičući na svest vozača. Niggor je kasnije nastavio preventivni rad kroz kampanje poput “Imaš samo jedan put”, dokazujući da hip-hop i ulična kultura mogu imati duboku društvenu odgovornost.

Zaostavština koja ne bledi

Iako je Nebojša Saveljić otišao pre više od dve decenije, njegov uticaj na hip-hop scenu i dalje živi. Monteniggersi su postavili čvrste temelje za crnogorski rep. Današnji heroji scene, poput bokeljskog dvojca Who See, često ističu Niggora kao svog starijeg brata i mentora, a duh rane kotorske škole jasno se prepoznaje u njihovom stilu i humoru. Mlađi izvođači i danas odaju počast preminulim pionirima; podgorička grupa JJ Okoča posvetila je pesmu “Frizeraj” sjećanju na Nebu i Niggora, dok je reper Dežony na svom izdanju snimio traku posvećenu preminulim velikanima Monteniggersa i Gruu. Nebojša Saveljić nije bio samo momak sa mikrofonom; bio je glas generacije koja je u teškim vremenima tražila ventil kroz ritam, pozitivnu energiju i iskrene rime iz bloka. Danas mu šaljemo jedno veliko poštovanje na onaj svet, uz svest da njegovi stihovi nikada neće izbledeti sa asfalta.